Peter S. Visser

Gisteren verscheen het coalitieakkoord[1] van de drie partijen die een minderheidskabinet willen vormen. U hebt daar al veel over kunnen horen en lezen, maar ik had me voorgenomen om er niet meteen op te reageren, en ik ben ook blij dat ik dat niet gedaan.

Het is gebruikelijk dat ik voor de kerstvakantie mijn laatste column schrijf van het jaar, waarin ik een terugblik geef op dat jaar en een vooruitblik voor het komende jaar. Door griep is dat afgelopen jaar niet gelukt, dus nu maar een nieuwjaarscolumn. En misschien is dat maar goed ook, want 2026 is met de aanval door Trump op Venezuela met een flinke klap begonnen, en dan met name voor de internationale rechtsorde.

Afgelopen vrijdag plaatste ik een post[1] op LinkedIn waarin ik de VVD verwijt dat zij onder Yesilgöz liever steun zoeken bij fascisten dan bij links. De uitsluiting van GL-PvdA[2] is voor mij een heel extreme en in ieder geval zeer populistisch bedoelde kunstgreep van haar. Ik kreeg daar ook wel kritiek op, dus tijd voor wat uitleg in een column[3].

Ik heb voor deze column even gewacht tot de uitslag min of meer definitief is[1], want de uitslag was voor een linkse woker als ik in eerste instantie behoorlijk teleurstellend.

Zoals elke keer wordt de keus steeds makkelijker naarmate de verkiezingen dichterbij komen. Maar ondanks dat toch nog wat hulp om je keus te bepalen.

Zondag trekken we weer de Rode Lijn voor Gaza en voor de derde maal zal ik erbij zijn in mijn speciaal aangeschafte rode colbert. Beide keren hiervoor in Den Haag was het mooi om te zien hoeveel mensen van alle soorten en partijen elkaar vinden in hun medemenselijkheid voor de Palestijnen in Gaza. Uiteraard hoop ik zondag in Amsterdam op een nog grotere opkomst, minimaal zo’n 200.000 mensen, want dat blijft toch zeker nodig. Maar ik wil ook meer doen.

De afgelopen maanden was ik tweemaal in Den Haag om mee te doen aan de Rode Lijn demonstraties[1]. Echt geholpen heeft dat nog niet, sterker nog ik had nooit kunnen denken dat we in een wereld gaan leven waarin een westers land als Israël, ondersteund door andere westerse landen, voedselhulp daadwerkelijk gebruikt om op mensen te schieten[2].

Het Programma Aanpak Stikstof (PAS) is in 2015 ingevoerd als een regeling om de stikstofuitstoot in Nederland te verminderen en tegelijkertijd economische ontwikkelingen mogelijk te maken[1]. Het stelde dat bedrijven met beperkte stikstofuitstoot geen vergunning hoefden aan te vragen, maar alleen een melding hoefden te doen. Dit gold voor activiteiten die plaatsvonden in en rond Natura 2000-gebieden. Het PAS is in 2019 ongeldig verklaard door de Raad van State[2] en dat leidde tot de huidige stikstofcrisis. 

Afgelopen zondag ging in Engeland de eerste treindienst van start die onder deze Labourregering weer genationaliseerd is, terwijl in 1996 juist de eerste trein ging rijden nadat al het openbaar vervoer geprivatiseerd was[1]. In toenemende mate zie je de weerstand tegen de privatisering van het ov ook in Nederland[2].

Naast columns op mijn eigen website schrijf ik ook in vaktijdschriften, zoals voor het magazine Nu Duurzaam[1]. In mijn laatste column ga ik in op de zesde massa-uitstervingsgolf die wij mensen nu in gang zetten en die het nieuwe Nederlandse biodiversiteitsplan zeker niet gaat tegenhouden.