Peter S. Visser

Ik zal niet de enige zijn die zich al lange tijd stoort aan het uitmelken van het asielprobleem door populistische politici. In 2025 werden er in totaal 669.815 eerste asielaanvragen in de EU gedaan en dit is ruim 26% minder dan in 2024. Die trend is er ook in Nederland. Met 1,3 asielzoeker per 1000 mensen zit Nederland ook nog onder het EU-gemiddelde. En ja, ook kleinere landen staan boven ons, zoals België, Slovenië, Cyprus, Luxemburg en Liechtenstein.

Ik ga zo naar de Dam hier in Amsterdam omdat Plant een Olijfboom weer een schoenenherdenkingsprotest houdt voor de vermoorde kinderen in Gaza.

Momenteel kom ik aan het schrijven van een column niet echt toe, omdat mijn leven wat in een achtbaan verzeild is geraakt door de ontdekking van een actief melanoom in mijn gezicht. Inmiddels is dat operatief verwijderd, iets waarvan ik nog steeds herstel. Het is duidelijk dat ik niet in het ergste stadium zit, maar hoe ingrijpend alles is, en wat er verder tegen gedaan kan worden, vraagt nog meer onderzoek. Aangezien ik ook net aan een nieuwe klus bezig ben, heb ik mijn tijd en aandacht vooral nodig hiervoor en ligt alles daarbuiten in feite stil.

Gisteren verscheen het coalitieakkoord[1] van de drie partijen die een minderheidskabinet willen vormen. U hebt daar al veel over kunnen horen en lezen, maar ik had me voorgenomen om er niet meteen op te reageren, en ik ben ook blij dat ik dat niet gedaan.

Het is gebruikelijk dat ik voor de kerstvakantie mijn laatste column schrijf van het jaar, waarin ik een terugblik geef op dat jaar en een vooruitblik voor het komende jaar. Door griep is dat afgelopen jaar niet gelukt, dus nu maar een nieuwjaarscolumn. En misschien is dat maar goed ook, want 2026 is met de aanval door Trump op Venezuela met een flinke klap begonnen, en dan met name voor de internationale rechtsorde.

Afgelopen vrijdag plaatste ik een post[1] op LinkedIn waarin ik de VVD verwijt dat zij onder Yesilgöz liever steun zoeken bij fascisten dan bij links. De uitsluiting van GL-PvdA[2] is voor mij een heel extreme en in ieder geval zeer populistisch bedoelde kunstgreep van haar. Ik kreeg daar ook wel kritiek op, dus tijd voor wat uitleg in een column[3].

Ik heb voor deze column even gewacht tot de uitslag min of meer definitief is[1], want de uitslag was voor een linkse woker als ik in eerste instantie behoorlijk teleurstellend.

Zoals elke keer wordt de keus steeds makkelijker naarmate de verkiezingen dichterbij komen. Maar ondanks dat toch nog wat hulp om je keus te bepalen.

Zondag trekken we weer de Rode Lijn voor Gaza en voor de derde maal zal ik erbij zijn in mijn speciaal aangeschafte rode colbert. Beide keren hiervoor in Den Haag was het mooi om te zien hoeveel mensen van alle soorten en partijen elkaar vinden in hun medemenselijkheid voor de Palestijnen in Gaza. Uiteraard hoop ik zondag in Amsterdam op een nog grotere opkomst, minimaal zo’n 200.000 mensen, want dat blijft toch zeker nodig. Maar ik wil ook meer doen.

De afgelopen maanden was ik tweemaal in Den Haag om mee te doen aan de Rode Lijn demonstraties[1]. Echt geholpen heeft dat nog niet, sterker nog ik had nooit kunnen denken dat we in een wereld gaan leven waarin een westers land als Israël, ondersteund door andere westerse landen, voedselhulp daadwerkelijk gebruikt om op mensen te schieten[2].