Ik heb voor deze column even gewacht tot de uitslag min of meer definitief is[1], want de uitslag was voor een linkse woker als ik in eerste instantie behoorlijk teleurstellend.

Zoals elke keer wordt de keus steeds makkelijker naarmate de verkiezingen dichterbij komen. Maar ondanks dat toch nog wat hulp om je keus te bepalen.

Zondag trekken we weer de Rode Lijn voor Gaza en voor de derde maal zal ik erbij zijn in mijn speciaal aangeschafte rode colbert. Beide keren hiervoor in Den Haag was het mooi om te zien hoeveel mensen van alle soorten en partijen elkaar vinden in hun medemenselijkheid voor de Palestijnen in Gaza. Uiteraard hoop ik zondag in Amsterdam op een nog grotere opkomst, minimaal zo’n 200.000 mensen, want dat blijft toch zeker nodig. Maar ik wil ook meer doen.

De afgelopen maanden was ik tweemaal in Den Haag om mee te doen aan de Rode Lijn demonstraties[1]. Echt geholpen heeft dat nog niet, sterker nog ik had nooit kunnen denken dat we in een wereld gaan leven waarin een westers land als Israël, ondersteund door andere westerse landen, voedselhulp daadwerkelijk gebruikt om op mensen te schieten[2].

Het Programma Aanpak Stikstof (PAS) is in 2015 ingevoerd als een regeling om de stikstofuitstoot in Nederland te verminderen en tegelijkertijd economische ontwikkelingen mogelijk te maken[1]. Het stelde dat bedrijven met beperkte stikstofuitstoot geen vergunning hoefden aan te vragen, maar alleen een melding hoefden te doen. Dit gold voor activiteiten die plaatsvonden in en rond Natura 2000-gebieden. Het PAS is in 2019 ongeldig verklaard door de Raad van State[2] en dat leidde tot de huidige stikstofcrisis. 

Afgelopen zondag ging in Engeland de eerste treindienst van start die onder deze Labourregering weer genationaliseerd is, terwijl in 1996 juist de eerste trein ging rijden nadat al het openbaar vervoer geprivatiseerd was[1]. In toenemende mate zie je de weerstand tegen de privatisering van het ov ook in Nederland[2].

Naast columns op mijn eigen website schrijf ik ook in vaktijdschriften, zoals voor het magazine Nu Duurzaam[1]. In mijn laatste column ga ik in op de zesde massa-uitstervingsgolf die wij mensen nu in gang zetten en die het nieuwe Nederlandse biodiversiteitsplan zeker niet gaat tegenhouden.

Toen Viktor Orbán in 2010 met een tweederdemeerderheid aan zetels weer premier van Hongarije werd[1], stelde hij de mensen gerust dat de instituties in het land sterk genoeg zouden zijn om hem aan te kunnen. Niet dus, binnen twee jaar was de rechtstaat zover uitgehold dat er al geen weg terug meer was[2].

Het zal u niet ontgaan zijn dat de Franse politica Marine Le Pen schuldig is bevonden aan het verduisteren van miljoenen euro’s aan geld van de Europese Unie.

Wie mij wat volgt weet dat ik mij vooral druk maak over de democratische rechtstaat en de bedreigingen van onze menselijke toekomst door vervuiling, klimaatverandering en biodiversiteitsverlies, waarvan de effecten ook nog eens ongelijk verdeeld worden. Het maakt me daarbij niet uit dat je politiek een andere mening hebt, dat kan. Alleen wordt dat wel een probleem als je die mening baseert op onbewezen populistische praat. De enige manier om grip te houden op onze wereld is via de serieus te nemen wetenschap die zich houdt aan controleerbaarheid en reproduceerbaarheid[1].